วันก่อนนู้นนนนน วันที่ ม.มหิดล ซ้อมรับปริญญาที่ศาลายา ผมก็ได้ให้ไปเป็นช่างภาพเก็บภาพน้องบัณฑิตน่ารักๆ เดินร่อนทั่วม. เลยเดินไปเจอคนนู้นก็ถ่ายคนนี้ก็ถ่าย จนเริ่มหมดแรงกัน เลยพากันไปพักที่เรือนไทยกัน ท่านที่เคยไปจะทราบดีว่าใต้เรือนไทยนั้นมีเสาตั้งมากมาย แสงลอดสวยงาม
ตอนที่น้องบัณฑิตกำลังพักเหนื่อยไปพูดคุยกับญาติๆที่มาแสดงความยินดีด้วยนั้น ผมก็ได้พักตามไปด้วย ปล่อยกล้องห้อยไว้ที่คอ แล้วเดินไปหาเสาที่ถูกฉโหลกว่างๆ นั่งสักแปร๊บบ ในขณะที่กำลังเดินตามันก็เหลือบไปมองอย่างอื่น ตอนนี้ก็ยังนึกไม่ออกว่าตอนนั้นมัวไปมองอะไร
เดินหน้าไปมีเสียงดัง แป๊ก!!!! แกร็ก!!!! พร้อมกับแรงพลักส่งมายังตัวผม สายตาที่มองอย่างอื่นมันก็เป็นภาพ slow motion จับมาที่กล้อง ความคิดแรกที่อุทานขึ้นตอนนั้น
@#$@#$ ฉิบหายละกรู อะไรมันพังว่ะเนี่ย ยังถ่ายไม่จบงานเลย @#$@#%@#$
